ia estis?“(妹妹,你醒了?)
诺艾儿慢慢地睁开了眼睛,一脸迷茫地看着诺杰尔:
“……Quis es?“(……你是谁?)
诺杰尔愣了一下,笑道。
“Ne joculantur de fratre ad tempus“.(这个时候就别开哥的玩笑了。)
“... Frater? An mihi, frater? ... Et unde hoc?“(……哥?你是我哥?那……这又是哪儿?)诺艾儿环顾四周。
“Noelle, non terrent, non quae re vera obliviscar?“(诺艾儿你别吓我,你不会真得什么都忘了吧?)诺杰尔这才有些慌了神。
“Noelle? Noelle nomen meum?“(诺艾儿?我叫诺艾儿?)
“Festinate, et vocate ad medicus!“(快请医生来!)诺杰尔方寸大乱。
大夫急匆匆地赶了过来,又是把脉又是摸头。诺杰尔在一旁走来走去,心急如焚:
“Doctor, quod suus 'iniuriam cum sorore mea?“(大夫,我妹妹她怎么了?),
医生摇了摇头,站了起来,恭敬地退到一旁:
“Hoc est, temporalis est memoria damnum fecit a trauma ad caput. Nescio quam diu ea non recuperet, nisi per longissimum est tantum quinque annis.“(这是由于头部受到创伤导致的暂时性失忆。多久会恢复我也不好说,但最长不过五年。)
诺杰尔这才放下心来,摆摆手让郎中退下。他本欲坐下和诺艾儿说点什么,一个手下却不识时务的闯了进来:
“Domine mi, princeps est ad descendit.“(大人,王子殿下来了。)
诺杰尔脸一沉,倒也没说什么,只是嘱咐了身旁立着的男人几句就出去了。
诺艾儿好奇地看着男人坐下:
“Quis es?“(你是谁?)
“Mea nomen est Casleu
本章未完,请点击下一页继续阅读!