一口气。
“Noli oblivisci, nunc maxime res est momenti et quod sigillum reserare. Sakovic enim, sicut speramus, ut suam injuriam tibi cura ... Non possum solus lentius“.(算了,现在最要紧的是解开封魔印,至于萨科维奇……只能希望他伤好得慢一些了。)
晚上。
也不知大胡子是不是故意的,风无痕三人居然在同一间舱室。苏醒的风无痕和柯尔抓紧时间,试图冲破封魔印。
“Duo ergo adulteri, et non te operam perdere. Tu autem vis ad conteram sigillum set ego?“(别白费力气了,我设下的封印,就你们还想破开?)重伤未愈的萨科维奇躺在床上嘲讽二人。
“Tu de te solliciti esse debent“.(你还是担心担心你自己吧。)柯尔不屑一顾。
“Ego alioquin interficiemus te, et primi post recuperet!“(等我恢复后第一个宰了你!)萨科维奇一想起白天发生的事情,怒火不断的向上窜。
“Vetus conservis, vos can instar is sicco. Ego plene Deo ad destructionem pars corporis vestri in conspectu piratis. Est enim boni, cum ad stipendium operam loqui!“(老家伙,你搞清楚点,我完全有能力在海盗之前废掉你身上的某个零件,说话的时候注意些对你有好处!)
“vos……“(你……)萨科维奇气得肺都快炸了,不过他还是忍了下来。识时务者为俊杰,萨科维奇也明白他现在的处境可不容许他摆架子。
不再有人说话,屋子里静得出奇。
十天后。
柯尔站在甲板上,惬意的伸了个懒腰,赏受着凉爽的海风。
“Tu otiosus es“.(你倒是悠闲。)风无痕不知从哪儿冒了出来,手里把玩着一个飞天爪。
本章未完,请点击下一页继续阅读!