雪越下越大,卡雷特却不为所动。凄凉的乐声,漫天的风雪,怒放的鲜花,和白衣飘飘宛若仙人的卡雷特一道,构成了一幅奇异的景象。
良久,一曲终了,大滴浑浊的泪水划过昔日亲王的面庞。
说来也怪,声音一停,风雪立止,荒凉的小岛上竟难得的出现了太阳。
柯尔猛然发现自己不知何时已经走到了卡雷特身后。他刚才忘记了一切,完全沉浸在了悲伤的曲调中。
“Fili, tu exaudi me ut fabulam narrare?“(好听吗?这是她教会我的,她管这个东西叫笛子。)卡雷特眉目含笑,并且没有给柯尔插话的机会,“Quod erat ante multos annos ...“(那是很多年前的事了……)
'In illo tempore, ego eram, qui dicitur principe rege ex Wallia ... O non, et si vocabuntur Imperatore Walliae nunc. Etsi hoc factum cum ad montem Oliveti mecum est, et non in se est gladio. Cum ego Ferentinum inde, Wallia et accidens auctoribus salutis suae. est mulier ... “(那时候,我还是所谓的亲王,威尔士国王……哦不,现在应该叫他威尔士皇帝了,他虽然与我不睦倒也不至于刀剑相向。有一次,我和威尔士一起行军,无意间救下了一个女子……)
讲到这里,卡雷特的脸上浮现出温暖的笑容:“Est maxime pulchra mulier mea umquam. Ego cecidit in amore cum eo momento et videns eum. Et nuntiatum est nobis eius nomen Lisna. Deinde, nos omnes, modo quod conatus sum ego faxim placere illi. Denique et felix fuit. Nos autem inter se ad tempus ex tres menses, post tres
本章未完,请点击下一页继续阅读!