站在一旁的柯尔。
“Haec amicum, et monere ne nosy sit, docet Rom Noch sum ego, vos considerandum est de his quae consequuntur!“(这位朋友,我劝你还是不要多管闲事,我是雷姆教大主教的儿子诺奇,你可要考虑清楚后果!)诺奇隐隐感觉不妙,阴沉的威胁到。
“Rem docere poterit id est magnum? '(雷姆教?很厉害吗?)柯尔不咸不淡的说。
“Expecta, ut quid me audire vocem tuam et nota?“(等等,我怎么听你这声音那么耳熟呢?)诺奇脸色有点变化,“tu es……“(你是……)
柯尔没给他继续说下去的机会,青霜的剑锋已至诺奇的眉前。
诺奇反应极快,侧身躲过柯尔的攻击,反手就是一掌。
柯尔用手去格挡了一下,却冷不防被轰飞数丈之远。
'Quod non expectes? Cur non audere pugnare Feng Wuhen vobis videtur? “(没想到吧?你以为我为什么敢对风无痕出手?)诺奇大笑,«Ego sum parata in conspectu satis est venire huc!“(来这里之前我可做足了准备!)
'Ita enim sunt homines, qui memini me ... “(原来还有人记得我啊……)风无痕的声音从后方响起。
“Non“(不好!)诺奇在心里大叫一声。
极寒的魔力迅速包围了他,瞬息之间诺奇就变成了一具冰雕。
“Est melius uti Cicero gladium tuum Galben modico utendum est. Tua identitatem est facile revelare“.(你那青霜剑还是少用为妙,很容易暴露身份。)风无痕头也不回。
“... Exspecta, quo vadis?“(……等等,你去哪?)
'Humus final test “.(最终试炼地。)
“Et occidit omnem
本章未完,请点击下一页继续阅读!